دوره 25، شماره 4 - ( آذر و دي 1396 )                   جلد 25 شماره 4 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- استاد شهید چمران اهواز ، rajabireza@scu.ac.ir
2- دانشجو شهید چمران اهواز
3- فوق لیسانس شهید چمران اهواز
چکیده:   (785 مشاهده)

مقدمه: براساس کمیته عمل جامعه آمریکا برای پزشکی تولید مثل، ناباروری یک موقعیت تعریف شده از طریق ناتوانی در رسیدن به بارداری موفق در 12 ماه یا بعد از آمیزش مناسب محافظت نشده یا اهدای درمانی اسپرم است. اگرچه تجربه ناباروری ممکن است برای فرد مبتلا به ناباروری و فرد سالم متفاوت باشد، اما این مسئله بر زوج به عنوان یک واحد اثر می‌گذارد و چالش‌های خاصی را برای آن‌ها ایجاد می‌کند. روش: پژوهش حاضر همبستگی از نوع تحلیل عاملی تاییدی بود. 166 زن نابارور از مرکز درمان ناباروری جهاد دانشگاهی خوزستان به صورت نمونه‌گیری هدفمند-داوطلب و با استفاده از مصاحبه انتخاب شدند. آن‌ها مقیاس‌های بدنامی ناباروری، عزت نفس روزنبرگ، باورهای خودکارآمدی عمومی و خودانتقادی را تکمیل کردند. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تاییدی و شاخص‌های برازندگی و نرم‌افزارهای آماری Amos و 21-SPSS انجام شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که مدل 4-عاملی مقیاس بدنامی ناباروری با سه شاخص اصلاح برازنده جامعه است. همچنین، ضرایب آلفای کرونباخ کل مقیاس و عامل­های مورد برازش در حد قابل قبول است، ضریب باز-آزمایی این مقیاس به فاصله 1 ماه 58/0 و ضریب روایی واگرا این مقیاس با مقیاس­های عزت نفس روزنبرگ و خودکارآمدی عمومی و ضریب روایی همگرا آن با مقیاس خودانتقادی معنادار بودند (001/0> p). نتیجه گیری: با توجه به روایی و پایایی مناسب این مقیاس می‌توان از آن برای فعالیت‌های پژوهشی و درمان این نوع خاص از جامعه در مراکز درمانی و تحقیقاتی ناباروری استفاده کرد.

     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: پرستاری
دریافت: ۱۳۹۵/۷/۱۴ | پذیرش: ۱۳۹۶/۲/۹ | انتشار: ۱۳۹۶/۴/۲۶