دوره 26، شماره 4 - ( مهر و آبان 1397 )                   جلد 26 شماره 4 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- مربی
2- دانشجوی کارشناسی ارشد ، Ghanbariazarm64@gmail.com
3- دانشیار
چکیده:   (515 مشاهده)

مقدمه: تبعیت از درمان، یک چالش مهم در بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن است، در صورت عدم تبعیت، این بیماران گرفتار عواقب وخیم آن ازجمله پیشرفت ناتوانی می شود و هزینه های اقتصادی فراوانی به بیمار و سیستم بهداشت و درمان تحمیل می کند. هدف ”مقایسه تاثیر آموزش به بیمار به تنهایی و آموزش به بیمار با مشارکت مراقب اصلی وی درمنزل برمیزان تبعیت از رژیم درمانی“ است.

روش: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دو گروهی به شیوه قبل و بعد بوده که برروی60 بیمار مبتلا به نارسایی قلبی انجام شده است. بیماران ابتدا به شیوه دردسترس انتخاب و سپس به طور تصادفی به دو گروه30 نفره A(بیمار و مراقب اصلی وی) وB(بیمار به تنهایی) تقسیم شدند. آموزش طی6 جلسه30دقیقه ای و به طور یکسان در هرگروه اجرا شد. اطلاعات توسط پرسشنامه محقق ساخته، قبل و شش هفته پس از پایان مداخله جمع آوری و با استفاده از نرم افزار SPSS 16 ارزیابی شد.

 یافته ها: دوگروه از نظر اطلاعات دموگرافیک اختلاف معنی داری باهم نداشتند. نتایج قبل ازمداخله درهرچهارحیطه، اختلاف معنی داری با یگدیگرنداشته اند(05/0<p) بعد از مداخله، میانگین نمرات گروه آموزش با مشارکت مراقب اصلی بیشتر از گروه آموزش بیمار به تنهایی می باشد(05/0>P).

نتیجه: بررسی ها نشان می دهد آموزش با مشارکت مراقب بیمار در افزایش میزان تبعیت از رژیم درمانی موفق تر بوده و خانواده توانسته همراهی بیمار با برنامه درمانی را به میزان چشمگیری بهبود ببخشد، اما درحیطه رفتارهای محافظ سلامتی حتی حضور افراد خانواده نیز نتوانست تبعیت از درمان بیمار را افزایش دهد.

     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: پرستاری
دریافت: ۱۳۹۵/۷/۱۸ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱۲/۲۵ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۲/۲۵