دوره 26، شماره 6 - ( بهمن و اسفند 1397 )                   جلد 26 شماره 6 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- مرکز تحقیقات مراقبت مادر و کودک
2- دانشکده پرستاری و مامایی ، karbasifatemeh@gmail.com
3- دانشکده بهداشت،گروه آمار زیستی
چکیده:   (539 مشاهده)
مقدمه:  استراتژی های دانشجو محور مانند ایفای نقش، می تواند در توسعه مهارت های ارتباطی و خودکارآمدی فراگیران موثر باشد. لذا این مطالعه جهت تعیین تاثیر آموزش ارتباط با بیمار به روش ایفای نقش بر خودکارآمدی و مهارت ارتباطی ارتباطی دانشجویان پرستاری انجام شد.
روش کار : این مطالعه نیمه تجربی با طرح قبل و بعد و دو گروهی انجام گرفت. از بین 15 گروه دانشجویان دارای معیارهای ورود، به طور تصادفی، چهار گروه به روش ایفای نقش (32 نفر) و چهارگروه به آموزش روتین (32 نفر) تخصیص یافتند. پرسشنامه خودکارآمدی sherer و چک لیست پژوهشگر-ساخته مهارتهای ارتباطی در بدو و انتهای دوره آموزش بالینی تکمیل گردید. جهت دانشجویان گروه آزمون، برنامه آموزشی به روش ایفای نقش در  طی دوره کارآموزی اجرا گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS_16 توسط آزمون های آمار در سطح 95% اطمینان تحلیل شد.
نتایج: قبل از مداخله نمره مهارت ارتباطی و خودکارآمدی دانشجویان گروه کنترل به ترتیب (86/1±87/3) و (71/7±62/39) و گروه آزمون به ترتیب (37/2±78/4) و (63/6±71/35) تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشتند(05/0< P) . بعد از اجرای روش ایفای نقش  پیشرفت  قابل توجهی در میانگین نمرات مهارت ارتباطی (86/2±22/26) و خودکارآمدی (47/5±15/52) دانشجویان گروه ایفای نقش نسبت به بدو ورود (001/0> P) و نسبت به دانشجویان گروه کنترل دیده شد (001/0> P).
نتیجه گیری:  این مطالعه نشان داد که  به کارگیری روش آموزشی فعال ایفای نقش می تواند منجر به ارتقای خودکارآمدی و مهارت ارتباطی دانشجویان پرستاری کارشناسی نسبت به روش آموزش سنتی شود
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: پرستاری
دریافت: ۱۳۹۶/۱۲/۱۷ | پذیرش: ۱۳۹۷/۴/۶ | انتشار: ۱۳۹۷/۵/۱۳