دوره 34، شماره 1 - ( زمستان 1404 )
جلد 34 شماره 1 صفحات 11-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.KHUISF.REC.1403.472
Clinical trials code: IRCT20241229064205N1
1- گروه پرستاری، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
2- گروه پرستاری، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران ،barkhordary.m@gmail.com
2- گروه پرستاری، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران ،
چکیده: (884 مشاهده)
سابقه و هدف: ارائه آموزش هنگام ترخیص میتواند در کاهش اضطراب مراقبان بیماران بستری در بخشهای مراقبت ویژه (ICU)، نقش مؤثری داشته باشد. هدف این مطالعه تعیین تأثیر آموزش هنگام ترخیص به شیوه بازخوردمحور بر میزان اضطراب مراقبان خانوادگی بیماران بستری در ICU بود.
مواد و روشها: این پژوهش نوعی کارآزمایی بالینی تصادفیشده بود که در سال ۱۴۰۳ با مشارکت ۷۶ مراقب بیماران بستری در ICU بیمارستان شهید رهنمون یزد انجام شد. مشارکتکنندگان بهصورت تصادفی به دو گروه آزمون و کنترل تقسیم شدند. مداخله آموزشی در گروه آزمون، در سه جلسه روزانه و متوالی ۴۵ تا ۶۰ دقیقهای، با تأکید بر ارائه بازخورد مستمر انجام شد. سطح اضطراب مراقبان قبل و بعد از مداخله با مقیاس حالت اضطراب Spielberger اندازهگیری شد. دادهها با آزمونهای آماری توصیفی و استنباطی (t مستقل و t زوجی) با نرمافزار SPSS نسخه 16 تحلیل شدند.
یافتهها: میانگین اضطراب قبل از مداخله، در گروه آزمون 14.57±45.36 و در گروه کنترل 13.54±46.68 بود که تفاوت معنیداری نداشت (p=0.728). پس از مداخله، میانگین اضطراب در گروه آزمون 14.35±42.62 و در گروه کنترل این میانگین به 13.24±44.31 کاهش یافت که در هر دو گروه از نظر آماری معنیدار بود (0.001> P). بااینحال، تفاوت کاهش اضطراب بین دو گروه معنیدار نبود (0.597= P).
نتیجهگیری: نتایج نشان داد اگرچه کاهش اضطراب در گروه آزمون بیشتر بود، از نظر آماری معنیدار نبود و آموزش بازخوردمحور در مقایسه با آموزش معمول برتری مشخصی نداشت. پیشنهاد میشود تأثیر روش بازخوردمحور با نمونههای بزرگتر و با پیگیری بلندمدت بررسی شود.
مواد و روشها: این پژوهش نوعی کارآزمایی بالینی تصادفیشده بود که در سال ۱۴۰۳ با مشارکت ۷۶ مراقب بیماران بستری در ICU بیمارستان شهید رهنمون یزد انجام شد. مشارکتکنندگان بهصورت تصادفی به دو گروه آزمون و کنترل تقسیم شدند. مداخله آموزشی در گروه آزمون، در سه جلسه روزانه و متوالی ۴۵ تا ۶۰ دقیقهای، با تأکید بر ارائه بازخورد مستمر انجام شد. سطح اضطراب مراقبان قبل و بعد از مداخله با مقیاس حالت اضطراب Spielberger اندازهگیری شد. دادهها با آزمونهای آماری توصیفی و استنباطی (t مستقل و t زوجی) با نرمافزار SPSS نسخه 16 تحلیل شدند.
یافتهها: میانگین اضطراب قبل از مداخله، در گروه آزمون 14.57±45.36 و در گروه کنترل 13.54±46.68 بود که تفاوت معنیداری نداشت (p=0.728). پس از مداخله، میانگین اضطراب در گروه آزمون 14.35±42.62 و در گروه کنترل این میانگین به 13.24±44.31 کاهش یافت که در هر دو گروه از نظر آماری معنیدار بود (0.001> P). بااینحال، تفاوت کاهش اضطراب بین دو گروه معنیدار نبود (0.597= P).
نتیجهگیری: نتایج نشان داد اگرچه کاهش اضطراب در گروه آزمون بیشتر بود، از نظر آماری معنیدار نبود و آموزش بازخوردمحور در مقایسه با آموزش معمول برتری مشخصی نداشت. پیشنهاد میشود تأثیر روش بازخوردمحور با نمونههای بزرگتر و با پیگیری بلندمدت بررسی شود.
واژههای کلیدی: آموزش، روش بازخوردمحور، مراقبان، خانواده، بخش مراقبتهای ویژه، اضطراب، ترخیص بیمار، کارآزمایی بالینی
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل |
موضوع مقاله:
پرستاری
دریافت: 1404/6/23 | پذیرش: 1404/9/11 | انتشار: 1405/1/29
دریافت: 1404/6/23 | پذیرش: 1404/9/11 | انتشار: 1405/1/29
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |