دوره 34، شماره 1 - ( زمستان 1404 )
جلد 34 شماره 1 صفحات 64-55 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.MUK.REC.1403.156
مژده عباسی اصیل1 
، رسول سلیمی2 ، اقبال زند کریمی3 ، سلام وطن دوست*4
، رسول سلیمی2 ، اقبال زند کریمی3 ، سلام وطن دوست*4
1- کمیتۀ تحقیقات دانشجویی، دانشکدۀ پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران
2- گروه اورژانس، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- گروه آمار و اپیدمیولوژی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران
4- دانشکدۀ پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات مراقبت بالینی، پژوهشکدۀ تحقیقات توسعۀ سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران ،vatandost1366@gmail.com
2- گروه اورژانس، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- گروه آمار و اپیدمیولوژی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران
4- دانشکدۀ پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات مراقبت بالینی، پژوهشکدۀ تحقیقات توسعۀ سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران ،
چکیده: (664 مشاهده)
سابقه و هدف: ایمنی بیمار مستلزم پیشگیری از آسیبهای قابل اجتناب است. شواهد نشان میدهد ایمنی انتقال در بسیاری از مراکز پایین است. بر این اساس، مطالعۀ حاضر با هدف تعیین تأثیر مداخلۀ آموزشی بر عملکرد پرستاران در انتقال ایمن بیماران از اورژانس به آیسییو انجام شد.
مواد و روشها: این پژوهش مداخلهای از نوع تکگروهی پیشآزمون–پسآزمون در بخش اورژانس بیمارستان بعثت همدان انجام شد. به روش در دسترس ۵۵ مورد انتقال بیماران از بخش اورژانس به آیسییو قبل و ۵۵ مورد بعد از آموزش انتخاب و ارزیابی شدند. دادهها با استفاده از فرم مشخصات پرستاران و چکلیست مشاهدهای ۲۳گویهای انتقال ایمن جمعآوری شد. مداخلۀ آموزشی طی یک جلسۀ دوساعته برگزار و عملکرد پرستاران قبل و یک ماه پس از آموزش با آزمون تی زوجی مقایسه شد. سطح معنیداری کمتر از 05/0 لحاظ شد.
یافتهها: میانگین سن 5/8 ± 9/35 و سابقۀ کار بخش اورژانس در پرستاران شرکتکننده 5/6 ± 7/7 سال بود. فقط 6/3 درصد سابقۀ شرکت در کارگاه انتقال ایمن بیمار را داشتند. نتایج آزمون آماری تی زوجی نشان داد بین نمرۀ عملکرد قبل و بعد از مداخله در شرکتکنندگان حاضر در پژوهش تفاوت آماری معنیداری وجود داشت (001/0= P).
نتیجهگیری: یافتههای مطالعۀ حاضر بیانگر تأثیر مثبت آموزش در بهبود انتقال ایمن بیماران است. باوجود این، برخی جنبههای نیازمند مداخلات بیشتر است. بنابراین، پیشنهاد میشود برنامههای آموزشی مستمر و منظم در قالب آموزش آکادمیک و ضمن خدمت برای پرستاران طراحی و اجرا شود.
مواد و روشها: این پژوهش مداخلهای از نوع تکگروهی پیشآزمون–پسآزمون در بخش اورژانس بیمارستان بعثت همدان انجام شد. به روش در دسترس ۵۵ مورد انتقال بیماران از بخش اورژانس به آیسییو قبل و ۵۵ مورد بعد از آموزش انتخاب و ارزیابی شدند. دادهها با استفاده از فرم مشخصات پرستاران و چکلیست مشاهدهای ۲۳گویهای انتقال ایمن جمعآوری شد. مداخلۀ آموزشی طی یک جلسۀ دوساعته برگزار و عملکرد پرستاران قبل و یک ماه پس از آموزش با آزمون تی زوجی مقایسه شد. سطح معنیداری کمتر از 05/0 لحاظ شد.
یافتهها: میانگین سن 5/8 ± 9/35 و سابقۀ کار بخش اورژانس در پرستاران شرکتکننده 5/6 ± 7/7 سال بود. فقط 6/3 درصد سابقۀ شرکت در کارگاه انتقال ایمن بیمار را داشتند. نتایج آزمون آماری تی زوجی نشان داد بین نمرۀ عملکرد قبل و بعد از مداخله در شرکتکنندگان حاضر در پژوهش تفاوت آماری معنیداری وجود داشت (001/0= P).
نتیجهگیری: یافتههای مطالعۀ حاضر بیانگر تأثیر مثبت آموزش در بهبود انتقال ایمن بیماران است. باوجود این، برخی جنبههای نیازمند مداخلات بیشتر است. بنابراین، پیشنهاد میشود برنامههای آموزشی مستمر و منظم در قالب آموزش آکادمیک و ضمن خدمت برای پرستاران طراحی و اجرا شود.
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل |
موضوع مقاله:
پرستاری
دریافت: 1404/7/28 | پذیرش: 1404/10/15 | انتشار: 1405/1/29
دریافت: 1404/7/28 | پذیرش: 1404/10/15 | انتشار: 1405/1/29
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |