Avicenna Journal of Nursing and Midwifery Care

fa ارتباط امید‌به‌زندگی با تاب‌آوری و شفقت‌به‌خود در بیماران دیابتی نوع 2: یک مطالعه مقطعی The Relationship between Life Expectancy, Resilience, and Self-Compassion in Patients with Type 2 Diabetes: A Cross-Sectional Study خود مراقبتی در بیماریهای مزمن Self-care in chronic diseases پژوهشي اصیل Original Research <div class="rounded" style="background: rgb(238, 238, 238); border: 1px solid rgb(204, 204, 204); padding: 5px 10px; text-align: justify;">سابقه و هدف: دیابت نوع 2 یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مزمن غیرواگیر است که پیامدهای جسمی و روانی گسترده‌ای برای مبتلایان دارد. عوامل روان‌شناختی مانند امید‌به‌زندگی، تاب‌آوری و شفقت‌به‌خود، در کنترل بهتر بیماری و بهبود کیفیت زندگی بیماران نقش مهمی ایفا می‌کنند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین امید‌به‌زندگی، تاب‌آوری و شفقت‌به‌خود در بیماران مبتلابه دیابت نوع ۲ شهرستان نهاوند انجام شد و با رویکردی تازه، به بررسی هم‌زمان این سه سازه در بافت فرهنگی ویژه این جامعه پرداخت. مواد و روش‌‌ها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی ـ هم‌بستگی است. جامعه آماری شامل سیصد نفر از بیماران مبتلابه دیابت نوع 2 بود که در پاییز سال ۱۴۰۳ به روش نمونه‌گیری در دسترس از میان مراجعان بیمارستان قدوسی و کلینیک امام خمینی شهرستان نهاوند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل مقیاس امید‌به‌زندگی اشنایدر (۱۹۹۱)، مقیاس تاب‌آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و مقیاس شفقت‌به‌خود نف (۲۰۰۳) بود. پس از کنترل نرمال‌بودن داده‌ها، برای تحلیل فرضیه‌های پژوهش از آزمون‌های هم‌بستگی پیرسون و رگرسیون خطی و همچنین نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۵ استفاده شد. یافته‌ها: اکثر شرکت‌کنندگان‌ خانم (7/57 درصد)، مجرد (56 درصد) و شاغل در شغل‌های دولتی و آزاد (3/73 درصد) با وضعیت اقتصادی متوسط (7/47 درصد) بودند. بیشتر بیماران داروهای خوراکی (3/51 درصد) مصرف می‌کردند. براساس نتایج توصیفی، میانگین نمره امید‌به‌زندگی (38/7±65/42)، میانگین نمره تاب‌آوری (15/8±42/63) و میانگین نمره شفقت‌به‌خود (21/9±57/88) بود. نتایج آزمون‌های هم‌بستگی پیرسون نشان‌داد که بین امید‌به‌زندگی و تاب‌آوری (001/0>P، 51/0r=) و بین امید‌به‌زندگی و شفقت‌به‌خود (001/0>P، 47/0r=) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، بین تاب‌آوری و شفقت‌به‌خود نیز هم‌بستگی مثبت و معناداری مشاهده شد (001/0>P، 49/0r=). تحلیل رگرسیون خطی نشان‌ داد که تاب‌آوری و شفقت‌به‌خود به ترتیب 26 درصد و 22 درصد از واریانس امید‌به‌زندگی را پیش‌بینی می‌کنند. همچنین، مدل رگرسیونی کلی معنادار بود (آماره 97/242 F=، 001/0>P) و توانست 2/39 درصد از واریانس امید‌به‌زندگی را توضیح دهد (392/0 R²=). نتیجه‌گیری: در مطالعه حاضر بین امید‌به‌زندگی، تاب‌آوری و شفقت‌به‌خود ارتباط آماری معنی‌دار مثبت وجود داشت. براساس این یافته‌ها، توصیه می‌شود در برنامه‌های توانمندسازی و مداخلات روان‌شناختی، توجه ویژه‌ای به تقویت تاب‌آوری و شفقت‌به‌خود در بیماران دیابتی نوع 2 معطوف شود؛ چراکه این عوامل می‌توانند در ارتقای امید‌به‌زندگی و بهبود سلامت روانی، نقش مؤثری ایفا کنند.</div> <div class="rounded" style="background: rgb(238, 238, 238); border: 1px solid rgb(204, 204, 204); padding: 5px 10px; text-align: justify;">Background and Objective: Type 2 diabetes is one of the most common non-communicable chronic diseases, with widespread physical and psychological consequences for affected individuals. Psychological factors, such as life expectancy, resilience, and self-compassion, play a crucial role in better disease management and improving patients' quality of life. Accordingly, this study aimed to examine the relationships among life expectancy, resilience, and self-compassion among patients with type 2 diabetes in Nahavand, Iran, adopting a novel approach that simultaneously investigates these three constructs within this population's unique cultural context. Materials and Methods: This descriptive-correlational study included 300 patients with type 2 diabetes, selected through convenience sampling from those attending Ghodusi Hospital and Imam Khomeini Clinic in Nahavand, Iran, during autumn 2024. Data were collected using the Schneider Life Expectancy Scale (1991), Connor-Davidson Resilience Scale (2003), and Neff Self-Compassion Scale (2003). After confirming the data's normality, Pearson correlation and linear regression analyses were performed using SPSS software (version 25) to test the study hypotheses. Results: Most participants were female (57.7%), single (56%), employed in governmental or private jobs (73.3%), and had a moderate economic status (47.7%). Most patients used oral medications (51.3%). Descriptive results showed that the mean scores for life expectancy were (42.65 ± 7.38), resilience (63.42 ± 8.15), and self-compassion (88.57 ± 9.21). Pearson correlation analyses indicated significant positive relationships between life expectancy and resilience (r = 0.51, P < 0.001), life expectancy and self-compassion (r = 0.47, P < 0.001), and resilience and self-compassion (r = 0.49, P < 0.001). Linear regression analysis showed that resilience and self-compassion accounted for 26% and 22% of the variance in life expectancy, respectively. The overall regression model was significant (F = 242.97, P < 0.001) and explained 39.2% of the variance in life expectancy (R² = 0.392). Conclusion: This study demonstrated significant positive associations between life expectancy, resilience, and self-compassion. Based on these findings, it is recommended that empowerment programs and psychological interventions for patients with type 2 diabetes focus on enhancing resilience and self-compassion because these factors can effectively increase life expectancy and improve psychological well-being.</div> امید‌به‌زندگی, تاب‌آوری, شفقت‌به‌خود, دیابت نوع ۲, مطالعه مقطعی 362 372 http://nmj.umsha.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2362-1&slc_lang=fa&sid=1 Fatemeh Khodarahmi فاطمه خدارحمی fatemeh.kh9009@gmail.com 100319475328460028983 0009-0006-6479-9665 No Simin Hojjatoleslami سیمین حجه الاسلامی simineslami@yahoo.com 100319475328460028984 100319475328460028984 Yes