دوره 33، شماره 4 - ( پاییز 1404 )
جلد 33 شماره 4 صفحات 372-362 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Khodarahmi F, Hojjatoleslami S. The Relationship between Life Expectancy, Resilience, and Self-Compassion in Patients with Type 2 Diabetes: A Cross-Sectional Study. Avicenna J Nurs Midwifery Care 2025; 33 (4) :362-372
URL: http://nmj.umsha.ac.ir/article-1-3334-fa.html
URL: http://nmj.umsha.ac.ir/article-1-3334-fa.html
خدارحمی فاطمه، حجه الاسلامی سیمین. ارتباط امیدبهزندگی با تابآوری و شفقتبهخود در بیماران دیابتی نوع 2: یک مطالعه مقطعی. مجله مراقبت پرستاری و مامایی ابنسینا. 1404; 33 (4) :362-372
1- ، simineslami@yahoo.com
چکیده: (1263 مشاهده)
سابقه و هدف: دیابت نوع 2 یکی از شایعترین بیماریهای مزمن غیرواگیر است که پیامدهای جسمی و روانی گستردهای برای مبتلایان دارد. عوامل روانشناختی مانند امیدبهزندگی، تابآوری و شفقتبهخود، در کنترل بهتر بیماری و بهبود کیفیت زندگی بیماران نقش مهمی ایفا میکنند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین امیدبهزندگی، تابآوری و شفقتبهخود در بیماران مبتلابه دیابت نوع ۲ شهرستان نهاوند انجام شد و با رویکردی تازه، به بررسی همزمان این سه سازه در بافت فرهنگی ویژه این جامعه پرداخت.
مواد و روشها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی ـ همبستگی است. جامعه آماری شامل سیصد نفر از بیماران مبتلابه دیابت نوع 2 بود که در پاییز سال ۱۴۰۳ به روش نمونهگیری در دسترس از میان مراجعان بیمارستان قدوسی و کلینیک امام خمینی شهرستان نهاوند انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل مقیاس امیدبهزندگی اشنایدر (۱۹۹۱)، مقیاس تابآوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و مقیاس شفقتبهخود نف (۲۰۰۳) بود. پس از کنترل نرمالبودن دادهها، برای تحلیل فرضیههای پژوهش از آزمونهای همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی و همچنین نرمافزار SPSS نسخه ۲۵ استفاده شد.
یافتهها: اکثر شرکتکنندگان خانم (7/57 درصد)، مجرد (56 درصد) و شاغل در شغلهای دولتی و آزاد (3/73 درصد) با وضعیت اقتصادی متوسط (7/47 درصد) بودند. بیشتر بیماران داروهای خوراکی (3/51 درصد) مصرف میکردند. براساس نتایج توصیفی، میانگین نمره امیدبهزندگی (38/7±65/42)، میانگین نمره تابآوری (15/8±42/63) و میانگین نمره شفقتبهخود (21/9±57/88) بود. نتایج آزمونهای همبستگی پیرسون نشانداد که بین امیدبهزندگی و تابآوری (001/0>P، 51/0r=) و بین امیدبهزندگی و شفقتبهخود (001/0>P، 47/0r=) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، بین تابآوری و شفقتبهخود نیز همبستگی مثبت و معناداری مشاهده شد (001/0>P، 49/0r=). تحلیل رگرسیون خطی نشان داد که تابآوری و شفقتبهخود به ترتیب 26 درصد و 22 درصد از واریانس امیدبهزندگی را پیشبینی میکنند. همچنین، مدل رگرسیونی کلی معنادار بود (آماره 97/242 F=، 001/0>P) و توانست 2/39 درصد از واریانس امیدبهزندگی را توضیح دهد (392/0 R²=).
نتیجهگیری: در مطالعه حاضر بین امیدبهزندگی، تابآوری و شفقتبهخود ارتباط آماری معنیدار مثبت وجود داشت. براساس این یافتهها، توصیه میشود در برنامههای توانمندسازی و مداخلات روانشناختی، توجه ویژهای به تقویت تابآوری و شفقتبهخود در بیماران دیابتی نوع 2 معطوف شود؛ چراکه این عوامل میتوانند در ارتقای امیدبهزندگی و بهبود سلامت روانی، نقش مؤثری ایفا کنند.
مواد و روشها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی ـ همبستگی است. جامعه آماری شامل سیصد نفر از بیماران مبتلابه دیابت نوع 2 بود که در پاییز سال ۱۴۰۳ به روش نمونهگیری در دسترس از میان مراجعان بیمارستان قدوسی و کلینیک امام خمینی شهرستان نهاوند انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل مقیاس امیدبهزندگی اشنایدر (۱۹۹۱)، مقیاس تابآوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و مقیاس شفقتبهخود نف (۲۰۰۳) بود. پس از کنترل نرمالبودن دادهها، برای تحلیل فرضیههای پژوهش از آزمونهای همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی و همچنین نرمافزار SPSS نسخه ۲۵ استفاده شد.
یافتهها: اکثر شرکتکنندگان خانم (7/57 درصد)، مجرد (56 درصد) و شاغل در شغلهای دولتی و آزاد (3/73 درصد) با وضعیت اقتصادی متوسط (7/47 درصد) بودند. بیشتر بیماران داروهای خوراکی (3/51 درصد) مصرف میکردند. براساس نتایج توصیفی، میانگین نمره امیدبهزندگی (38/7±65/42)، میانگین نمره تابآوری (15/8±42/63) و میانگین نمره شفقتبهخود (21/9±57/88) بود. نتایج آزمونهای همبستگی پیرسون نشانداد که بین امیدبهزندگی و تابآوری (001/0>P، 51/0r=) و بین امیدبهزندگی و شفقتبهخود (001/0>P، 47/0r=) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، بین تابآوری و شفقتبهخود نیز همبستگی مثبت و معناداری مشاهده شد (001/0>P، 49/0r=). تحلیل رگرسیون خطی نشان داد که تابآوری و شفقتبهخود به ترتیب 26 درصد و 22 درصد از واریانس امیدبهزندگی را پیشبینی میکنند. همچنین، مدل رگرسیونی کلی معنادار بود (آماره 97/242 F=، 001/0>P) و توانست 2/39 درصد از واریانس امیدبهزندگی را توضیح دهد (392/0 R²=).
نتیجهگیری: در مطالعه حاضر بین امیدبهزندگی، تابآوری و شفقتبهخود ارتباط آماری معنیدار مثبت وجود داشت. براساس این یافتهها، توصیه میشود در برنامههای توانمندسازی و مداخلات روانشناختی، توجه ویژهای به تقویت تابآوری و شفقتبهخود در بیماران دیابتی نوع 2 معطوف شود؛ چراکه این عوامل میتوانند در ارتقای امیدبهزندگی و بهبود سلامت روانی، نقش مؤثری ایفا کنند.
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل |
موضوع مقاله:
خود مراقبتی در بیماریهای مزمن
دریافت: 1404/5/19 | پذیرش: 1404/9/8 | انتشار: 1404/10/5
دریافت: 1404/5/19 | پذیرش: 1404/9/8 | انتشار: 1404/10/5
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
حق تالیف (کپی رایت) برای مولفان محفوظ است.
صاحب امتیاز: دانشگاه علوم پزشکی همدانناشر: انتشارات دانشگاه علوم پزشکی همدان
شماره تماس مجله: 08138380150
شماره تماس ناشر: 08138380548
ایمیل: managingeditornmj
gmail.com